Праца на вынік

127

Праца на вынікУважлівы жыхар Мядзела мог заўважыць на Дошцы гонару фотаздымак Алены Крывенькай. Яна была прызнана лепшым аператарам па штучным асемяненні за 2016 год. Працуе Алена Іванаўна ў ААТ “Мядзельскае аграпрамэнерга”, куды ўладкавалася ў 2013 годзе.
— Нарадзілася ў Крывічах, — распавядае пра свой жыццёвы шлях Алена Іванаўна, — пасля васьмі класаў пайшла ў саўгас-тэхнікум (цяпер Ільянскі дзяржаўны аграрны каледж) вучыцца на заатэхніка, а ў 1988 годзе паехала па размеркаванні ў калгас “1 Мая”, у вёску Канстанцінава Слабадскога сельсавета. Прызначылі мяне загадчыцай фермы “Слабодка”, і на гэтай пасадзе адпрацавала вельмі доўга — дваццаць гадоў ёсць дакладна. Потым пайшла ў адпачынак па доглядзе дзіцяці, а калі выйшла з дэкрэта — наш калгас аб’ядналі з калгасам “17 верасня”. Але я засталася на сваім працоўным месцы.
— Як атрымалася, што заатэхнік узяўся за асемяненне?
— Яшчэ ў калгасе “1 Мая” бывала выручала ў гэтай справе. Атрымалася амаль выпадкова — асемянатар захварэў, і мяне папрасілі дапамагчы. Дамовіліся, што паспрабую. Не хацелася падводзіць людзей. Але ўсё атрымалася. І пакуль спецыяліст быў на бальнічным, замяняла яго, затым вярнулася на пасаду загадчыцы. А ўжо калі выйшла з дэкрэта, сумяшчала гэтыя пасады. А пасля мяне прызначылі асемянатарам па ўсім калгасе.
— А як вы трапілі ў Мядзел? Усё ж такі дваццаць гадоў працавалі на адным месцы.
— Мяне запрасілі. Раблю цяпер на ферме “Лотва”. У той час штатны асемянатар была ўжо пенсіённага ўзросту. Як да спецыяліста, да яе не мелася ніякіх прэтэнзій, працавала яна добра, але дырэктар вырашыў перастрахавацца, бо разумеў, што ў выпадку чаго, яму не знайсці новага работніка за дзень. Трэба сказаць, што першапачаткова ў мяне быў страх з прычыны пераезду. Пражыла на адным месцы амаль усё жыццё, але дом быў ужо стары. Таму адным з фактараў, які паўплываў на маё рашэнне, стала новае жыллё. Да таго ж, трэба было падумаць пра дзяцей. У мяне іх двое: сын ужо дарослы, працуе ў ПМС трактарыстам, а дачка закончыла школу і паехала ў Мінск вучыцца на тэхніка-тэхнолага па перапрацоўцы расліннай і жывёльнай сыравіны. А Мядзел — раённы цэнтр, тут і магчымасцей больш. У канцы 2013 года мы і пераехалі.
— Адразу пайшлі працаваць аператарам па штучным асемяненні?
— Не, спачатку заатэхнікам. На ферме якраз уводзілася ў эксплуатацыю даільная зала. Трэба было прывучаць кароў, прымацоўваць на іх чыпы і ашыйнікі, заносіць звесткі ў камп’ютар. Акрамя гэтага, складала рацыёны для жывёл. Але, калі трэба было, без праблем падмяняла тутэйшага асемянатара. А пасля ўжо заняла гэту пасаду. Працаваць заатэхнікам часам было складана, вельмі вялікая адказнасць, шмат розных задач. А працу асемянатара ведаю добра, выконваю якасна. Мне тут спакайней. Да работы падыходжу максімальна адказна. Да таго ж, яшчэ займаюся гінекалогіяй, сачу за здароўем кароў.
— А як распланаваны ваш дзень?
— Еду на працу вельмі рана, у пачатку шостай гадзіны. Займаюся непасрэдна асемяненнем, затым замацоўваю ашыйнікі, чыпы, заношу ў камп’ютар усю інфармацыю: колькі кароў апладніла, колькі ацялілася і іншае. Стаўлю біркі цялятам. Вяртаюся дадому ў палове дзясятай, а то і пазней. Нядаўна было, што і ў дванаццаць дадому вярнулася. Добра, туды мяне падвозяць. Спачатку прапаноўвалі ездзіць самой, але дамаглася, каб быў транспарт, таму што мне важна працаваць на вынік, а час вельмі каштоўны.
— Ці стамляецеся?
— Вядома, такі графік цяжкаваты. Але не скарджуся. Стараюся сама кантраляваць свой час. Бывае, два дні да абеду папрацую, а на трэці спраўлюся хутчэй і раней прыеду дадому. Выхадныя бяру, толькі калі сапраўды трэба. Ды і дома праца не заканчваецца. І ўборку зрабіць трэба, і ежу для сям’і прыгатаваць. Плюс у нас свая гаспадарка ёсць, таксама час адымае. Водпуск у мяне заўсёды ў красавіку. Таму што заканчваецца справаздачны год. Сакавіцкае асемяненне — гэта снежаньскі ацёл. На вынік уплывае “выхад” цялят на сто кароў. Звычайна суадносіны атрымліваюцца больш за 100%. З красавіка пачынаецца новы перыяд, вынік лічыцца ўжо на наступны год, таму гэта самы зручны час для адпачынку. Але калі на ферме патрэбна дапамога, не адмаўляю — для мяне важны добры вынік.

Аляксандра ГАРАЧКА.
Фота Аляксандра Высоцкага.