Настаўнік-метадыст Алена Бурко: у першую чаргу трэба навучыць дзяцей працаваць з інфармацыяй

Настаўніка-метадыста сустрэнеш не часта: толькі чатыры чалавекі на раён. Чацвёртай стала настаўнік пачатковых класаў ДУА “Нарацкая сярэдняя школа №2” Алена Бурко. Кваліфікацыю яна атрымала адносна нядаўна — у снежні 2018 года.
Алена Аляксандраўна мясцовая. Закончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка. Круглая выдатніца — у школе быў залаты медаль, ва ўніверсітэце — чырвоны дыплом. Атрымала ступень бакалаўра. Пасля заканчэння навучання некаторы час выкладала ў Мінску, але потым вярнулася на малую радзіму.
— Тут мяне калісьці вучылі, а цяпер вучу я. Мой класны кіраўнік ужо на пенсіі. Але некаторыя настаўнікі, якія вялі прадметы ў мяне ў школе — цяпер калегі. На першым часе гэта было вельмі нязвыкла, але цяпер мы, можна сказаць, зраўняліся. Бо выкладаю ўжо дваццаць два гады, даўно не малады спецыяліст.
— Ці ёсць якая-небудзь розніца паміж працай у Мінску і ў раёне?
— Ведаеце, дзеці ўсюды роўныя. Ды і, у прынцыпе, задачы перад настаўнікамі стаяць аднолькавыя незалежна ад месца працы. У першую чаргу трэба навучыць дзяцей, і зрабіць гэта як мага якасней. Асабіста мне з калегамі пашанцавала і там, і там — сабраліся калектывы аднадумцаў, якія зацікаўлены ў агульным выніку. З педагогамі, з якімі працавала ў сталіцы, маю зносіны да гэтага часу: сустракаемся, дзелімся вопытам і напрацоўкамі. Думаю, тое, што ў маім жыцці былі такія добрыя людзі і прафесіяналы, і дало натхненне, каб развівацца ў сваёй сферы.
— Як памянялася ваша прафесійнае жыццё пасля таго, як сталі настаўнікам-метадыстам?
— У школе — ніяк. Я ўсё гэтак жа класны кіраўнік 3 “Б” з тым жа наборам абавязкаў, што і раней. Адрозненне настаўніка-метадыста ад звычайнага настаўніка ў тым, што метадыст — гэта праца не з дзецьмі, а з дарослымі, навучанне іх у рамках нейкага вызначанага кірунку ў прафесіі. Я працую з тэмай “Выкарыстанне інфармацыйных тэхналогій для фарміравання і ўдасканалення навыку чытання”. Але ў шырокім сэнсе выступаю з тэмай аб выкарыстанні інавацыйных тэхналогій у навучанні ў цэлым: выкарыстанне камп’ютарных тэхналогій, навучальных сэрвісаў, інтэрактыўных заданняў.
— Да атрымання кваліфікацыі ішлі мэтанакіравана?
— З якога боку паглядзець. Пачалося ўсё з конкурсу “Настаўнік года” ў 2008 годзе. Абараняла тады адукацыйны праект на тэму выкарыстання інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогій у навучанні. Толькі пачынала цікавіцца гэтым напрамкам, мне ён здаваўся вельмі эфектыўным. Плюс у нашу школу ў тым годзе якраз набылі інтэрактыўную дошку. Трэба было разабрацца, як яе выкарыстоўваць. А калі пачынаеш вывучаць нешта адно, абавязкова натыкаешся і на іншае. І так асвойваеш усё больш розных прыёмаў. Пазней ужо, у 2011 годзе, мяне пачалі запрашаць чытаць лекцыі ў абласным інстытуце развіцця адукацыі, і ў нейкі момант начальнік вучэбна-метадычнага аддзела дашкольнай і пачатковай адукацыі Людміла Уладзіміраўна Крагель прапанавала павысіць кваліфікацыю, абгрунтаваўшы гэта тым, што я і так у іх ужо выкладаю — вопыту шмат, слухачам падабаецца. Чаму б не атрымаць афіцыйны статус?
— Якія патрабаванні да прэтэндэнтаў на атрыманне кваліфікацыі “настаўнік-метадыст”?
— Для пачатку — практычны вопыт у нейкай пэўнай сферы педагогікі. Тым больш, што настаўніку, які хоча стаць метадыстам, неабходна мець вопыт выкладання для дарослых. Недастаткова проста ведаць, трэба яшчэ ўмець трансляваць свае веды калегам. Я выкладала, як ужо казала, у МАІРА, а таксама чытала лекцыі ў родным БДПУ і Акадэміі паслядыпломнай адукацыі. Гэтак жа абавязкова патрэбны былі публікацыі. Я, напрыклад, выдала два аўтарскія дапаможнікі. Экзамен складаўся з двух этапаў: прэзентацыя і абарона сваёй тэмы і непасрэдна заданне, дзе трэба было распрацаваць майстар-клас для пэўнай аўдыторыі, на пэўную тэму. Я да ўсяго гэтага ішла дзесьці на працягу двух гадоў. Абагульняла атрыманы вопыт, рыхтавала дакументы, матэрыялы, пісала рэзюмэ.
— У сваёй практыцы карыстаецеся метадамі, якія ўжо існуюць, або прыдумваеце нешта сваё?
— Сумяшчаю. Вядома, за поспехамі калег сачу, чытаю даследаванні педагогаў, якія гэтым займаюцца даўно — і нашых, беларускіх, і замежных, напрыклад, з Латвіі, Расіі, іншых краін. Вопыт пераймаецца і на майстар-класах, лекцыях іншых настаўнікаў. Неяк была на курсах па распрацоўцы аўтарскіх заданняў з выкарыстаннем камп’ютарных тэхналогій. Часам ужываю і чужыя метады, падладжваючы іх пад асаблівасць дзяцей, якіх цяпер навучаю. Таксама існуе Асацыяцыя настаўнікаў-метадыстаў Беларусі. Мы гутарым, абменьваемся вопытам, абмяркоўваем прафесійныя пытанні.
— Ці наведваеце міжнародныя канферэнцыі?
— Часцей міжнародныя семінары праходзяць у інтэрнэт-фармаце. Вядуцца прамыя трансляцыі, а тэмы, якія абмяркоўваюць, потым можна знайсці ў суправаджальных дакументах па выніках працы. Выязныя семінары наведваю ў Беларусі, калі ёсць прапановы папрацаваць у нейкіх гарадах нашай рэспублікі. Неяк запрашалі і ў Расію, упэўнена, гэта не апошняе такое мерапрыемства.
— Раскажыце пра які-небудзь метад, які ўвялі для навучання.
— Метадаў і тэхналогій на самай справе шмат. Ну, вось, напрыклад — перавернутае навучанне. Тэхналогія, калі школьнікі вывучаюць тэму самастойна, а на ўроку мы яе проста замацоўваем. Часам ствараю інфармацыйныя блогі з відэаўрокамі, інтэрактыўнымі заданнямі для замацавання тэмы. Дзеці вывучаюць гэта самастойна дома, а на ўроку разбіраем, калі камусьці было незразумела, замацоўваем матэрыял практыкаваннямі. Не я ім тлумачу тэму, а яны самі ў ёй разбіраюцца. У наш час у сістэме адукацыі крыху мяняюцца акцэнты. Таму што ў сучасным свеце велізарная колькасць інфармацыі, кожны дзень з’яўляецца нешта новае — даць усё гэта дзецям проста немагчыма. Мы павінны не столькі ўзброіць нейкімі канкрэтнымі ведамі, у першую чаргу трэба навучыць дзяцей працаваць з інфармацыяй. Навучыць вучыцца: знаходзіць патрэбную інфармацыю, аналізаваць яе, рабіць высновы.
— Як у вас атрымліваецца сумяшчаць працу ў школе і выкладанне ў навучальных установах Мінска?
— Нейкага асаблівага сакрэту тут няма, проста даводзіцца вельмі шмат працаваць. Але калі табе падабацца тое, чым займаешся, то гэта няцяжка. Мне ў радасць мець зносіны з калегамі, такімі ж зацікаўленымі, як я, падабаецца, калі ёсць магчымасць
атрымаць водгук на сваю працу. Асабліва прыемна, калі слухачы пасля дзякуюць, распавядаюць, як выкарыстоўваюць на практыцы тое, што ім дала.
— Што натхняе на працу?
— Заўсёды радуюся, калі ў дзяцей нешта атрымліваецца. Перажываю за іх, не магу абыякава ставіцца ні да памылак, ні да дасягненняў. Думаю, менавіта гэта мяне і падганяе — хачу зрабіць для іх больш і лепш. І калі дзецям цікава вучыцца, то і мне цікава, тады адчуваю задавальненне ад працы, бачу вынік.
— Якая наступная мэта ў вашых прафесійных планах? Чаго жадаеце дабіцца?
— Хачу і далей пашыраць свае веды ў гэтай галіне. Люблю рабіць тое, што ўмею. Цікава даведвацца пра нешта новае і не шкада дзяліцца ўласнымі ведамі з іншымі выкладчыкамі і настаўнікамі, таму што ад гэтага сама сістэма адукацыі толькі выйграе. Цяпер тэхналогіі развіваюцца імкліва, межаў проста быць не можа. Тут ужо стаіць пытанне, каб з усяго вялікага мноства выбраць той эфектыўны матэрыял, які табе патрэбны. Можна сказаць, у гэтым і ёсць мая галоўная мэта — развівацца самой, каб дапамагчы развівацца дзецям.

Аляксандра Гарачка.
Фота з архіва А. Бурко.



18 лiпеня 2019.   Каментарыі: Comments Off.    Размешчана ў Адукацыя

Каментаванне закрыта

Рубрыкі

Надвор'е ў Мядзеле

pogoda.by

Пошук у архіве сайта

Навіны краіны

Апытанне

Як вы праводзіце лета?

View Results

Loading ... Loading ...

Фотападарожжа

0-170 від на Мядзел _dsc1133-3 возера Глубелька

Пабрацімы Мядзела